Η αλήθεια για τα διαπλεκόμενα.

Κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται στα διαπλεκόμενα ή στους νταβατζήδες και πως αυτά τα φαινόμενα επηρεάζουν τη πολιτική ζωή και τη καθημερινότητά μας, οι δημοσιογράφοι είθισται να ρωτάνε: ΄΄Σε ποιους αναφέρεστε κύριε, γιατί δεν λέτε ονόματα;΄΄.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα σε μόνιμη βάση, εισάγει προϊόντα και υπηρεσίες με πολύ μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία απ΄ ότι αυτών που εξάγει, είναι απολύτως φυσιολογικό να έχουμε μια οικονομία 100% εξαρτημένη.

Κατά συνέπεια, τα διαπλεκόμενα και οι νταβατζήδες, δεν είναι τίποτε άλλο, από όλους αυτούς που οριοθετούν και στηρίζουν το μεταπρατικό χαρακτήρα της Ελληνικής Οικονομίας.

Οι ιδέες της Φιλελεύθερης Αριστεράς.

Οι ιδέες της Φιλελεύθερης Αριστεράς έγιναν γνωστές στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα μέσω του Μιχάλη Κύρκου. Η σύμπραξη του Μιχάλη με την Ε.Δ.Α., έκανε γνωστή την πεμπτουσία της Αριστεράς του Κέντρου στην ορολογία της πολιτικής πραγματικότητας στην Ελληνική πολιτική σκηνή.

Σήμερα, οι ιδέες του σοσιαλιστικού φιλελευθερισμού κυριαρχούν στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά, στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.

Στην Ελλάδα όμως, ο Μιχάλης Κύρκος είναι ένας πολιτικός που δεν τον γνωρίζει κανένας. Αυτή είναι η ντροπή της Αριστεράς στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το Κ.Κ.Ε. και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Οι ιδέες του Μιχάλη, ήταν ο πυρήνας της σκέψης των Λαμπράκιδων, ήταν ο πολιτικός βολονταρισμός μέσα από τον οποίο εκφράστηκε το ατίθασο πνεύμα του Αλέκου Παναγούλη. Στη Λευκάδα αυτή η πολιτική λογική εκφράστηκε μέσα από το βίο και την πολιτεία του γιατρού Γρηγόρη.

Είναι καιρός το βαθύ ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Φιλελεύθεροι όπως εκφράστηκαν μέσα από το κόμμα των Ξυπόλητων, να επανακαθορίσουν τη στάση τους απέναντι στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Μια διαφορετική προσέγγιση στη διαχείριση των δημοσίων πόρων.

Η Κυβερνητική πολιτική μπορεί να ταξινομηθεί σε συγκεκριμένα στρατηγικά προγράμματα. Κάθε στρατηγικό πρόγραμμα μπορεί να έχει ευδιάκριτους μετρήσιμους στόχους διευκολύνοντας έτσι τον έλεγχο και την αξιολόγηση της εφαρμογή του.

Ταυτόχρονα, καθορίζοντας ανώτατο ύψος δαπανών για κάθε στρατηγικό πρόγραμμα, μπορούμε να περιορίσουμε τη σπατάλη. Χρόνος υλοποίησης κάθε στρατηγικού προγράμματος μπορεί να είναι η τριετία. Το πλήθος των στρατηγικών προγραμμάτων τέτοιο, ώστε να καλύπτεται ολόκληρος ο δημόσιος τομέας.

Οι υπουργοί μπορούν να έχουν ελευθερία διαχείρισης των πόρων των στρατηγικών προγραμμάτων, ανάλογα με το ποσοστό ευθύνης τους ως προς το επιτυχές αποτέλεσμα του κάθε προγράμματος που αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν.

Ο προσδιορισμός του είδους και η ταξινόμηση των στρατηγικών προγραμμάτων στο σύνολο του δημόσιου τομέα, είναι ευθεία συνάρτηση του συνόλου των δημοσίων δαπανών και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων.

Κάθε Υπουργείο συγκεντρώνει τις τακτικές και τις επενδυτικές δαπάνες των στρατηγικών προγραμμάτων που διαχειρίζεται και καθιερώνει τρία επίπεδα ελέγχου όπως αυτά ορίζονται από Ενιαία Εξωτερική Αρχή Ελέγχου, η οποία εποπτεύει το σύνολο των στρατηγικών προγραμμάτων του δημόσιου τομέα.

Τέλος, κάθε Υπουργείο δίδει στη δημοσιότητα σε τακτά χρονικά διαστήματα όλες τις πληροφορίες που κρίνονται απαραίτητες για την αξιολόγηση της πορείας του προϋπολογισμού του από τους πολίτες, ενώ παράλληλα καθιερώνεται η λογοδοσία των Υπουργών απευθείας από τη Βουλή.

Έ ρε βόμβες που μας χρειάζονται!!!

http://dimolog.blogspot.com/

Αυτοί κάνουν πως πληρώνουν κι εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε…

’Ένας στους πέντε εργαζόμενους απασχολείται στο δημόσιο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δύο στους πέντε εργάζονται για να αμείβεται ο πρώτος, ο τέταρτος για τη σύνταξη κάποιου που έφυγε για να έρθει ο πρώτος και ο πέμπτος για να εξοφλείται το δημόσιο χρέος!!!
Και όλοι μαζί και οι πέντε, αμείβονται ανεπαρκώς συνωστιζόμενοι εδώ κι εκεί παρέχοντας κάκιστες υπηρεσίες, αλλοιώνοντας και νοθεύοντας τις συνθήκες εργασίας και τη μισθολογική τους εξέλιξη’’.

Αυτά γράφει στην ¨Η¨ του Σαββάτου ο Αντώνης Δαλίπης και συμπληρώνει:

‘’Χωρίς υπερβολή, θα λέγαμε πως ισχύει το γνωστό από τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου λογοπαίγνιο: Αυτοί κάνουν πως μας πληρώνουν κι εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε’’.

Αν δε συνυπολογίσουμε τις ρουσφετολογικές προσλήψεις, την άρρωστη πολιτική ένταξης των νέων στην αγορά εργασίας και το δορυφορικό και διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα που συντηρούν μέχρι σήμερα όλες οι κυβερνήσεις στη καρδιά του δημοσίου σπαταλώντας τεράστια ποσά, εύκολα γίνεται αντιληπτό γιατί το κράτος αποτελεί το πιο αντιπαραγωγικό εργαλείο και τροχοπέδη, σε κάθε προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας.